licznik

zdrowiem alergie bez recepty leki objawy tanie_leki badania przypominanie o dawce leku choroby edukacja zdrowotna objawy edukacja zdrowotna leczenie leki antykoncepcja objawy pacjenci lekseek rak lekami astma postać nowotwory przypominanie o dawce leku tabletki spis leków baza_lekow zdrowie informator nowotwory edukacja_zdrowotna


licznik


licznik

Leki i suplementy zdrowotne

Leki dostępne na receptę, w tym:
   leki pełnopłatne
   leki refundowane przez MZ 
Produkty i leki dostępne bez recepty
Nazwa leku
Substancja czynna
Szukaj w opisach
 
Choroby i dolegliwości
Nazwa firmy

Leki i suplementy zdrowotne

Vancomycin PharmaSwiss


Klasyfikacja terapeutyczna:
J01XA01 - Wankomycyna
Antybiotyk o działaniu bakteriobójczym; stosowany w leczeniu ciężkich zakażeń wywołanych przez bakterie Gram(+), gronkowce, enterokoki i paciorkowce, oporne na inne leki przeciwbakteryjne, oraz u chorych ze znaną nadwrażliwością na penicyliny i cefalosporyny.

Nazwa Międzynarodowa:
Vancomycin
Firma:
PharmaSwiss
Nr świadectwa rejestracji:
17849, 17850
Ulotki dla pacjenta
vancomycin pharmaswiss kliknij, aby zobaczyć ulotkę dla pacjenta

Dodaj ulotkę



Nazwa handlowa Postać Dawka Opak. Status Cena
Vancomycin PharmaSwiss inf. [prosz. do przyg. roztw.] 500 mg 1 fiol. Rx X
Zamów przypominanie o dawce Jestem lekarzem
Vancomycin PharmaSwiss inf. [prosz. do przyg. roztw.] 1000 mg 1 fiol. Rx X
Zamów przypominanie o dawce Jestem lekarzem


Wskazania: Produkt leczniczy, podawany dożylnie, wskazany jest w leczeniu ciężkich, mogących zagrażać życiu, wywołanych przez wrażliwe drobnoustroje Gram(+) zakażeń, których nie można leczyć lub które nie reagują na leczenie innymi skutecznymi, mniej toksycznymi lekami przeciwbakteryjnymi, takimi jak penicyliny i cefalosporyny. Stosowanie wankomycyny należy ograniczyć do tych przypadków, w których istnieją ścisłe wskazania do jej zastosowania, w celu zminimalizowania ryzyka wytworzenia lekooporności. Stosowanie wankomycyny jest użyteczne w leczeniu następujących ciężkich zakażeń wywołanych przez wrażliwe szczepy drobnoustrojów: zapalenie wsierdzia, zakażenia kości (zapalenie szpiku kostnego), zapalenie płuc, zakażenia tkanek miękkich. Zapalenie wsierdzia wywołane przez paciorkowce, Streptococcus viridans lub S. bovis należy leczyć wankomycyną w skojarzeniu z antybiotykiem aminoglikozydowym. Wankomycynę można stosować w okresie okołooperacyjnym w celu zapobiegania bakteryjnemu zapaleniu wsierdzia u pacjentów z wysokim ryzykiem bakteryjnego zapalenia wsierdzia, poddawanym dużym zabiegom chirurgicznym (np. operacji na sercu, naczyniach), jeśli nie można podać właściwego antybiotyku z grupy beta-laktamów. Lek można również podawać doustnie w leczeniu: ciężkich przypadków rzekomobłoniastego zapalenia okrężnicy, związanego z antybiotykoterapią, zazwyczaj wywoływanego przez Clostridium difficile. UWAGA. Wankomycyna podawana dożylnie nie jest skuteczna w leczeniu rzekomobłoniastego zapalenia okrężnicy. Należy uwzględnić oficjalne zalecenia dotyczące odpowiedniego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Dawkowanie: Podawanie dożylne. Wankomycynę w postaci proszku do sporządzania roztworu do infuzji można podawać dożylnie. Każdą dawkę należy podawać z prędkością nie przekraczającą 10 mg/min lub przez okres co najmniej 60 min. (należy wybrać dłuższy czas podania leku). Dawkę należy ustalić indywidualnie w zależności od masy ciała, wieku i czynności nerek pacjenta. Pacjenci z prawidłową czynnością nerek. Pacjenci dorośli i młodzież w wieku powyżej 12 lat. Zalecana dawka dożylna wynosi 2000 mg/dobę, podawana w dawkach po 500 mg co 6 h lub po 1000 mg co 12 h. Całkowity czas podawania leku zależy od rodzaju i ciężkości zakażenia oraz reakcji pacjenta na leczenie. W bakteryjnym zapaleniu wsierdzia ogólnie akceptowany schemat leczenia obejmuje dożylne podawanie 1000 mg wankomycyny co 12 h przez 4 tygod. w monoterapii albo w skojarzeniu z innymi antybiotykami (gentamycyną z ryfampicyną, gentamycyną, streptomycyną). Zapalenie wsierdzia wywołane przez enterokoki leczy się przez 6 tygod. wankomycyną w skojarzeniu z antybiotykiem aminoglikozydowym - zgodnie z krajowymi zaleceniami. Zapobieganie zakażeniom okołooperacyjnym. Dorośli otrzymują dożylnie 1000 mg wankomycyny przed operacją (przed wprowadzeniem do znieczulenia) i, zależnie od czasu i rodzaju zabiegu, można podać dożylnie kolejną dawkę 1000 mg 12 h po operacji. Dzieci w wieku od jednego m-ca do 12 lat. Zalecana dawka dożylna wynosi 40 do 60 mg/kg mc./dobę w dawkach podzielonych podawanych co 6-8 h. Niemowlęta i noworodki. Zalecana dawka początkowa wynosi 15 mg/kg mc., a następnie 10 mg/kg mc. co 12 h w 1 tygod. życia i co 8 h u dzieci od 2 tygod. życia do 1 m-ca. Zaleca się uważne kontrolowanie stężenia wankomycyny w surowicy. Pacjenci w podeszłym wieku. Może być konieczne zastosowanie mniejszych dawek podtrzymujących ze względu na związane z wiekiem pacjenta osłabienie czynności nerek. Pacjenci otyli. Może być konieczna modyfikacja zwykle stosowanych dawek dobowych. Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby. Brak dowodów potwierdzających konieczność zmniejszenia dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek konieczna jest modyfikacja dawki, a w tym celu można skorzystać ze wskazówek w poniższym nomogramie. Zaleca się uważne kontrolowanie stężenia wankomycyny w surowicy. U pacjentów z lekkimi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek dawka początkowa nie może być mniejsza niż 15 mg/kg mc. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek preferuje się raczej podawanie dawki podtrzymującej między 250 mg a 1000 mg co kilka dni, niż codzienne podawanie mniejszych dawek dobowych. Pacjentom z bezmoczem (jeśli nerki praktycznie nie funkcjonują)należy podawać dawkę 15 mg/kg mc. aż do chwili uzyskania terapeutycznego stężenia leku w surowicy. Dawka podtrzymująca wynosi 1,9 mg/kg mc./dobę. W celu ułatwienia procedury, dorosłym pacjentom ze znacznie zaburzoną czynnością nerek można podawać dawkę podtrzymującą 250 do 1000 mg co kilka dni zamiast dawek podawanych codziennie. Dawkowanie u pacjentów poddawanych hemodializie. U pacjentów bez czynnych nerek, regularnie poddawanych hemodializie, można również zastosować następujące dawkowanie: dawka nasycająca 1000 mg, dawka podtrzymująca 1000 mg podawana co 7-10 dni. Jeśli podczas hemodializy stosowane są polisulfonowe błony dializacyjne (dializatory wysokoprzepływowe), T0,5 wankomycyny jest skrócony. U pacjentów poddawanych regularnym zabiegom hemodializy może być konieczne stosowanie dodatkowej dawki podtrzymującej. Kontrolowanie stężenia wankomycyny w surowicy. Stężenie wankomycyny w surowicy należy oznaczać drugiego dnia leczenia, bezpośrednio przed podaniem następnej dawki oraz 1 h po infuzji. Terapeutyczne stężenie wankomycyny we krwi, mierzone po 1 h od zakończenia infuzji, powinno wynosić od 30 do 40 mg/l (równowartość 20 i 26,9 mmol/l) (maksymalnie 50 mg/l - równowartość 33,6 mmol/l), zaś stężenie minimalne (na krótko przed podaniem następnej dawki) powinno wynosić od 5 do 10 mg/l. Stężenia leku zwykle należy kontrolować dwa lub trzy razy w tygod. Podawanie doustne. W rzekomobłoniastym zapaleniu okrężnicy, będącym jedynym wskazaniem do doustnego podawania wankomycyny, zazwyczaj stosowana dawka wynosi 125 mg, (2,5 ml) co 6 h przez 7 do 10 dni. Całkowita dawka dobowa nie powinna przekraczać 2000 mg. W leczeniu rzekomobłoniastego zapalenia okrężnicy u dzieci, zazwyczaj stosowana dawka wynosi 40 mg/kg mc. w trzech lub dawkach podzielonych, podawana przez 7 do 10 dni. Całkowita dawka dobowa nie powinna przekraczać 2 g. Długość leczenia zależy od ciężkości zakażenia oraz od klinicznego i bakteriologicznego przebiegu choroby.

Uwagi: Wankomycynę można podawać pozajelitowo jedynie w postaci powolnej infuzji dożylnej (podawanej z szybkością nie większą niż 10 mg/min przez co najmniej 60 min.) po odpowiednim rozcieńczeniu (500 mg w co najmniej 100 ml lub 1000 mg w co najmniej 200 ml). U niektórych pacjentów, u których konieczne jest ograniczenie objętości podawanych płynów, można zastosować roztwór 500 mg w 50 ml lub 1000 mg w 100 ml. Jednak stosowanie bardziej stężonych roztworów zwiększa ryzyko działań niepożądanych związanych z podawaniem leku w postaci infuzji. Doustną dawkę wankomycyny można rozcieńczyć w 30 ml wody i podać pacjentowi do wypicia lub podać przez zgłębnik żołądkowy.

Przeciwwskazania: Nadwrażliwość na wankomycynę.

Ostrzeżenia specjalne / Środki ostrożności: U pacjentów z ostrym bezmoczem lub uszkodzeniem ślimaka wankomycynę można stosować wyłącznie wtedy, gdy jest to bezwzględnie konieczne i brak innego, bardziej bezpiecznego sposobu leczenia. W razie wystąpienia ciężkich, ostrych reakcji nadwrażliwości (np. anafilaksji) leczenie wankomycyną trzeba natychmiast przerwać i wdrożyć odpowiednie standardowe postępowanie ratunkowe (np. podanie leków przeciwhistaminowych, kortykosteroidów i, w razie konieczności, oddechu wspomaganego). Szybkie podanie (bolus), np. w ciągu kilku min., może wywołać ciężkie niedociśnienie tętnicze (w tym wstrząs i rzadko zatrzymanie czynności serca), reakcję histaminopodobną i wysypkę plamkowo-grudkową lub rumieniową (zespół "czerwonego człowieka" lub "zespół czerwonej szyi"). Wankomycynę należy podawać powoli (przez co najmniej 60 min.) w rozcieńczonym roztworze (2,5 do 5,0 g/l), z szybkością nie większą niż 10 mg/min, aby uniknąć reakcji związanych z szybkim podaniem leku. Przerwanie infuzji z reguły powoduje natychmiastowe ustąpienie opisanych reakcji. Wankomycynę należy podawać wyłącznie dożylnie ze względu na ryzyko martwicy. Ryzyko podrażnienia żyły zostaje zminimalizowane przez podanie leku w postaci rozcieńczonej i przez zmiany miejsca wstrzyknięcia. Podawanie wankomycyny we wstrzyknięciu dootrzewnowym podczas zabiegu ciągłej ambulatoryjnej dializy otrzewnowej wiązało się z wystąpieniem zespołu chemicznego zapalenia otrzewnej. Działanie nefrotoksyczne. Wankomycynę trzeba stosować ostrożnie u pacjentów z niewydolnością nerek ze względu na znacznie większą możliwość rozwoju działań toksycznych w przypadku dłuższego utrzymywania się dużego stężenia leku we krwi. Podczas leczenia tych pacjentów oraz osób otrzymujących jednocześnie inne leki o działaniu nefrotoksycznym (np. antybiotyki aminoglikozydowe) konieczne jest wielokrotne badanie czynności nerek i przestrzeganie odpowiednich schematów dawkowania w celu zminimalizowania ryzyka toksycznego działania na nerki. Działanie ototoksyczne. Działanie toksyczne na narząd słuchu opisywano u pacjentów z wcześniejszą głuchotą, otrzymujących dożylnie zbyt duże dawki leku lub otrzymujących jednocześnie inne substancje czynne o działaniu ototoksycznym, takie jak antybiotyki aminoglikozydowe. Głuchotę mogą poprzedzać szumy uszne. Z doświadczenia podczas stosowania innych antybiotyków wynika, że utrata słuchu może postępować mimo przerwania leczenia. W celu zmniejszenia ryzyka ototoksycznego działania wankomycyny należy okresowo oznaczać jej stężenie we krwi i badać słuch pacjenta. Wankomycyna działa silnie drażniąco na tkanki i powoduje martwicę w miejscu wstrzyknięcia po podaniu domięśniowym. U wielu pacjentów otrzymujących lek może wystąpić ból i zapalenie żył, czasami ciężkie. Częstość występowania i nasilenie zapalenia żył można zminimalizować przez powolne podawanie rozcieńczonego leku i regularną zmianę miejsca podawania leku. Częstość reakcji związanych z infuzją (niedociśnienie tętnicze, uderzenia gorąca, rumień, pokrzywka i świąd) zwiększa się podczas jednoczesnego podawania leków znieczulających. Reakcje takie można osłabić podając wankomycynę w infuzji trwającej 60 min., przed wprowadzeniem do znieczulenia. Wankomycynę należy podawać ostrożnie pacjentom uczulonym na teikoplaninę, ze względu na możliwość występowania krzyżowej reakcji alergicznej. Wankomycyna może nasilać hamujące działanie na czynność mięśnia sercowego leków stosowanych w znieczuleniu. W trakcie znieczulenia trzeba odpowiednio rozcieńczyć lek i podawać go powoli z równoczesną ścisłą kontrolą czynności serca. Należy wstrzymać się od zmiany pozycji ciała pacjenta do czasu zakończenia infuzji, aby umożliwić odpowiednie rozmieszczenie się leku w organizmie. U pacjentów otrzymujących wankomycynę przez dłuższy czas lub jednocześnie z innymi lekami, które mogą spowodować neutropenię lub agranulocytozę, należy regularnie kontrolować liczbę leukocytów. U każdego pacjenta otrzymującego wankomycynę należy przeprowadzać okresowe badania krwi, moczu oraz czynności wątroby i nerek. Przedłużone stosowanie wankomycyny może prowadzić do nadkażenia opornymi drobnoustrojami, dlatego stan pacjentów leczonych przez dłuższy czas należy regularnie kontrolować. Jeśli podczas leczenia stwierdzone zostanie nadkażenie, należy wdrożyć odpowiednie postępowanie. Podczas stosowania niemal każdego z leków przeciwbakteryjnych, w tym wankomycyny, opisywano wystąpienie rzekomobłoniastego zapalenia okrężnicy o nasileniu od lekkiego do zagrażającego życiu. Dlatego ważne jest uwzględnienie takiego rozpoznania u pacjentów, u których wystąpi biegunka w następstwie podawania wankomycyny. Podawanie leków hamujących perystaltykę jelit jest przeciwwskazane. Zaleca się regularne kontrolowanie stężenia wankomycyny we krwi, jeśli lek stosowany jest przez dłuższy czas, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub zmniejszoną zdolnością słyszenia oraz u pacjentów, którzy otrzymują jednocześnie leki o działaniu, odpowiednio, nefro- lub ototoksycznym. Dawki produktu leczniczego należy zwiększać na podstawie stężenia leku w surowicy. Należy regularnie kontrolować stężenie leku w surowicy i czynność nerek. Na ogół zaleca się kontrolowanie stężenia wankomycyny w surowicy 2-3 razy w tygod. Pacjenci w podeszłym wieku są szczególnie podatni na uszkodzenie słuchu i należy przeprowadzać u nich badania słuchu, jeśli przekroczyli 60 lat. Należy unikać jednoczesnego lub sekwencyjnego podawania innych substancji o działaniu neurotoksycznym. Wankomycynę należy stosować ze szczególną ostrożnością u wcześniaków i dzieci ze względu na niedojrzałość ich nerek i możliwość zwiększenia się stężenia leku w surowicy. Dlatego stężenie wankomycyny we krwi należy uważnie kontrolować. Jednoczesne stosowanie wankomycyny i środków znieczulających u dzieci wiązało się z wystąpieniem rumienia i reakcji rzekomoanafilaktycznych. Jeśli podanie wankomycyny jest konieczne ze względu na zapobieganie zakażeniom okołooperacyjnym, zleca się podanie środka znieczulającego po zakończeniu infuzji wankomycyny. Wankomycyna nie wpływa lub ma nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu.

Interakcje: Inne leki o potencjalnym działaniu nefrotoksycznym lub ototoksycznym. Jednoczesne lub sekwencyjne podawanie wankomycyny z innymi potencjalnie neurotoksycznymi i/lub nefrotoksycznymi substancjami czynnymi, zwłaszcza z gentamycyną, amfoterycyną B, streptomycyną, neomycyną, kanamycyną, amikacyną, tobramycyną, wiomycyną, bacytracyną, polimiksyną B, kolistyną i cisplatyną może nasilać nefrotoksyczne i/lub ototoksyczne działanie wankomycyny, więc konieczna jest uważna obserwacja pacjenta. Ze względu na działanie synergiczne (np. z gentamycyną) maksymalną dawkę wankomycyny należy zmniejszyć wówczas do 500 mg co 8 h. Leki znieczulające. Jednoczesne stosowanie wankomycyny i leków znieczulających związane było z występowaniem rumienia, zaczerwienienia skóry, podobnego jak w reakcji na histaminę, i reakcji rzekomoanafilaktycznych. Reakcje te można zmniejszyć, jeśli wankomycynę poda się ponad 60 min. przed wprowadzeniem do znieczulenia. Leki zwiotczające mięśnie. Jeśli wankomycyna podawana jest w czasie lub bezpośrednio po zakończeniu operacji, działanie (blokada przewodnictwa nerwowo-mięśniowego) stosowanych jednocześnie leków zwiotczających mięśnie (takich jak sukcynylocholina) może być nasilone i przedłużone.

Ciąża i laktacja: Brak wystarczającego doświadczenia dotyczącego bezpieczeństwa stosowania wankomycyny u kobiet w ciąży. Badania toksycznego wpływu na reprodukcję u zwierząt nie wykazały żadnego wpływu na rozwój zarodka, płodu lub przebieg ciąży. Wankomycyna przenika przez łożysko i nie można wykluczyć ryzyka ototoksycznego i nefrotoksycznego działania na płód i noworodka. Z tego względu wankomycynę można podawać w okresie ciąży tylko w razie bezwzględnej konieczności i po dokładnym rozważeniu stosunku ryzyka do korzyści. W badaniu noworodków urodzonych przez kobiety przyjmujące lek podczas ciąży, nie notowano żadnych przypadków głuchoty czuciowo-nerwowej ani nefrotoksyczności. U jednego dziecka, którego matka otrzymywała wankomycynę w III trymestrze ciąży, wystąpiła przewodzeniowa utrata słuchu, jednak nie ustalono związku przyczynowo-skutkowego ze stosowaniem leku. Wankomycyna przenika do mleka kobiecego i dlatego można ją stosować w okresie karmienia piersią tylko w sytuacji, gdy nie powiodło się leczenie innymi antybiotykami. Wankomycynę należy podawać ostrożnie matkom karmiącym ze względu na możliwość reakcji niepożądanych u dziecka (zaburzenia flory bakteryjnej z biegunką, kolonizacja grzybami drożdżopodobnymi i możliwość alergizacji). Biorąc pod uwagę znaczenie leku dla karmiącej matki, należy rozważyć przerwanie karmienia piersią. Wankomycyna przenika do mleka kobiecego, dlatego nie jest zalecana do stosowania u kobiet karmiących.

Działania niepożądane: Zaburzenia krwi i układu chłonnego: (rzadko) neutropenia, agranulocytoza, eozynofilia. Zaburzenia układu immunologicznego: (rzadko) reakcje anafilaktyczne, reakcje nadwrażliwości. Zaburzenia ucha i błędnika: (niezbyt często) szumy uszne, zawroty głowy. Zaburzenia serca: (bardzo rzadko) zatrzymanie czynności serca. Zaburzenia naczyniowe: (często) zmniejszenie ciśnienia tętniczego, zakrzepowe zapalenie żył; (rzadko) zapalenie naczyń krwionośnych. Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia: (często) duszność, świst krtaniowy. Zaburzenia żołądka i jelit: (rzadko) nudności; (bardzo rzadko) rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy. Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: (często) wysypka i zapalenie błon śluzowych, świąd, pokrzywka; (bardzo rzadko) złuszczające zapalenie skóry, zespół Stevens-Johnsona, zespół Lyella, linijna IgA dermatoza pęcherzowa. Zaburzenia nerek i dróg moczowych: (często) niewydolność nerek, objawiająca się głównie zwiększeniem stężenia kreatyniny lub mocznika w surowicy; (rzadko) śródmiąższowe zapalenie nerek, ostra niewydolność nerek. Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania: (często) zaczerwienienie górnej części ciała i twarzy, bóle i kurcze mięśni klatki piersiowej i pleców; (rzadko) gorączka polekowa, dreszcze. Podczas lub wkrótce po zakończeniu szybkiej infuzji leku mogą wystąpić reakcje anafilaktyczne. Reakcje te zmniejszały się po przerwaniu infuzji, na ogół w ciągu od 20 min. do 2 h po zakończeniu. Ototoksyczność notowano przede wszystkim u pacjentów otrzymujących duże dawki lub jednocześnie leczonych innymi lekami o działaniu ototoksycznym, lub z wcześniej występującym osłabieniem czynności nerek lub słuchu.

Przedawkowanie: Opisano działanie toksyczne spowodowane przedawkowaniem. Dożylne podanie wankomycyny w dawce 500 mg spowodowało u 2-letniego dziecka śmiertelne zatrucie. U dorosłego podanie dawki całkowitej 56 g w ciągu 10 dni spowodowało niewydolność nerek. W szczególnych warunkach dużego ryzyka (np. w ciężkich zaburzeniach czynności nerek) wankomycyna może osiągnąć duże stężenie w surowicy i może działać oto- i nefrotoksycznie. Nie jest znana specyficzna odtrutka. Konieczne jest leczenie objawowe i podtrzymywanie czynności nerek. Wankomycyna w niewielkim stopniu jest usuwana z krwi metodą hemodializy lub dializy otrzewnowej. W celu zmniejszenia stężenia wankomycyny w surowicy stosuje się hemofiltrację lub hemoperfuzję z użyciem żywic polisulfonowych.

Działanie: Wankomycyna jest antybiotykiem glikopeptydowym. Działa bakteriobójczo na namnażające się drobnoustroje przez hamowanie biosyntezy ściany komórkowej. Ponadto zaburza przepuszczalność błony komórkowej bakterii i syntezę RNA.

Skład: 1 fiol. zawiera 500 mg lub 1000 mg wankomycyny w postaci chlorowodorku wankomycyny.


Przed użyciem leku zapoznaj się z oryginalną ulotką dołączoną do opakowania, która zawiera wskazania, przeciwwskazania, dane dotyczące działań niepożądanych i dawkowanie oraz informacje dotyczące stosowania produktu leczniczego, bądź skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą. Informacje prezentowane w serwisie zdrowastrona.pl nie mają charakteru konsultacyjnego i w żaden sposób nie mogą zastępować lub ograniczać kontaktów pomiędzy pacjentem a lekarzem.

Opisy leków mają charakter informacyjny. Nie oznaczają, że stosowanie opisanego leku jest bezpieczne, skuteczne i właściwe w Twoim przypadku. Informacje te nie mogą zastępować fachowej porady lekarza, farmaceuty lub innego specjalisty opieki zdrowotnej. Dlatego zawsze przed zastosowaniem leku skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą. W przypadku wątpliwości, niezrozumienia tekstu zwróć się o pomoc do lekarza lub farmaceuty.


Poleć znajomemu


zdrowiem alergie bez recepty leki objawy tanie_leki badania przypominanie o dawce leku choroby edukacja zdrowotna objawy edukacja zdrowotna leczenie leki antykoncepcja objawy pacjenci lekseek rak lekami astma postać nowotwory przypominanie o dawce leku tabletki spis leków baza_lekow zdrowie informator nowotwory edukacja_zdrowotna
leczeniezdrowiechorobytanie lekibaza lekowPamietaj o zdrowiualergiereceptariuszpamietaj o zdrowiubaza lekow