licznik

zdrowiem alergie bez recepty leki objawy tanie_leki badania przypominanie o dawce leku choroby edukacja zdrowotna objawy edukacja zdrowotna leczenie leki antykoncepcja objawy pacjenci lekseek rak lekami astma postać nowotwory przypominanie o dawce leku tabletki spis leków baza_lekow zdrowie informator nowotwory edukacja_zdrowotna


licznik


licznik

Leki i suplementy zdrowotne

Leki dostępne na receptę, w tym:
   leki pełnopłatne
   leki refundowane przez MZ 
Produkty i leki dostępne bez recepty
Nazwa leku
Substancja czynna
Szukaj w opisach
 
Choroby i dolegliwości
Nazwa firmy

Leki i suplementy zdrowotne

Trogine


Klasyfikacja terapeutyczna:
N03AX09 - Lamotrigina
Stosowana w leczeniu napadów drgawkowych; zapobiegawczo - przy nawrotach depresji.

Nazwa Międzynarodowa:
Lamotrigine
Firma:
Axxon
Nr świadectwa rejestracji:
14177, 14178, 14180, 15981
Ulotki dla pacjenta

Dodaj ulotkę



Nazwa handlowa Postać Dawka Opak. Status Cena
Trogine tabl. 25 mg 30 szt. Rx X
Zamów przypominanie o dawce Jestem lekarzem
Trogine tabl. 50 mg 30 szt. Rx X
Zamów przypominanie o dawce Jestem lekarzem
Trogine tabl. 100 mg 30 szt. Rx X
Zamów przypominanie o dawce Jestem lekarzem
Trogine tabl. 200 mg 30 szt. Rx X
Zamów przypominanie o dawce Jestem lekarzem


Wskazania: Padaczka. Dorośli i młodzież w wieku 13 lat i starsza: leczenie skojarzone lub w monoterapii napadów częściowych i uogólnionych, w tym napadów toniczno-klonicznych; napady związane z zespołem Lennox-Gastaut. Lamotrygina jest stosowana w leczeniu skojarzonym, jednak może zostać zastosowany jako pierwszy lek przeciwpadaczkowy włączany do leczenia zespołu Lennox-Gastaut. Dzieci i młodzież w wieku od 2 do 12 lat: leczenie skojarzone napadów częściowych i uogólnionych, w tym napadów toniczno-klonicznych oraz napadów związanych z zespołem Lennox-Gastaut; monoterapia w typowych napadach nieświadomości.

Dawkowanie: Jeżeli obliczona dawka lamotryginy (np.: u dzieci i pacjentów z niewydolnością wątroby) nie odpowiada liczbie całych tabletek, należy podawać dawkę odpowiadającą mniejszej liczbie całych tabletek. Ponowne rozpoczynanie leczenia. Lekarz przepisujący produkt pacjentom, którzy przerwali stosowanie leku z jakiejkolwiek przyczyny, powinien ocenić potrzebę stopniowego zwiększania dawki (do osiągnięcia dawki podtrzymującej) ze względu na ryzyko poważnej wysypki związanej ze stosowaniem dużych dawek na początku leczenia. Im dłuższa przerwa od ostatniej dawki, tym większą uwagę należy zwrócić na stopniowe zwiększanie dawki do osiągnięcia dawki podtrzymującej. Jeżeli przerwa w stosowaniu lamotryginy przekracza pięciokrotnie T0,5 leku, dawkę produktu leczniczego zwykle należy zwiększać zgodnie z odpowiednim schematem. Nie zaleca się ponownego rozpoczynania leczenia produktem leczniczym u pacjentów, którzy przerwali leczenie z uwagi na towarzyszącą mu wysypkę, chyba że potencjalne korzyści zdecydowanie przewyższają ryzyko. Padaczka. Poniżej przedstawiono zalecane dawkowanie w okresie zwiększania dawki oraz dawki podtrzymujące u dorosłych pacjentów i młodzieży w wieku 13 lat i starszych oraz u dzieci i młodzieży w wieku od 2 do 12 lat. Z uwagi na ryzyko wystąpienia wysypki nie należy przekraczać zalecanych dawek przy rozpoczynaniu leczenia ani podczas osiągania dawki podtrzymującej. Odstawienie lub podanie innych leków przeciwpadaczkowych podczas leczenia lamotryginą może wpłynąć na jej farmakokinetykę. Dorośli i młodzież w wieku 13 lat i starsza. Monoterapia: tydzień I i II - 25 mg raz/dobę; tydzień III i IV - 50 mg raz/dobę; zwykle stosowana dawka podtrzymująca - 100-200 mg/dobę (raz/dobę lub w dwóch dawkach podzielonych). W celu osiągnięcia dawki podtrzymującej, dawki można zwiększać o maks. 50-100 mg co 1-2 tyg., aż do uzyskania optymalnej odpowiedzi na leczenie. U niektórych pacjentów wymagane było zastosowanie dawki 500 mg/dobę w celu uzyskania żądanej odpowiedzi na leczenie. Leczenie skojarzone z walproinianem (inhibitor glukuronizacji lamotryginy): ten schemat dawkowania powinien być stosowany w leczeniu skojarzonym z walproinianem, bez względu na inne jednocześnie stosowane leki. Tydzień I i II: 12,5 mg/dobę (podawane jako 25 mg co drugi dzień); tydzień III i IV: 25 mg raz/dobę; zwykle stosowana dawka podtrzymująca: 100-200 mg/dobę (raz/dobę lub w dwóch dawkach podzielonych). W celu osiągnięcia dawki podtrzymującej, dawki można zwiększać o maks. 25-50 mg co 1-2 tyg., aż do uzyskania optymalnej odpowiedzi na leczenie. Leczenie skojarzone bez walproinianu i z induktorami glukuronizacji lamotryginy: ten schemat dawkowania należy stosować w leczeniu skojarzonym bez walproinianu, ale z: fenytoiną, karbamazepiną, fenobarbitalem, ryfampicyną, lopinawirem/rytonawirem. Tydzień I i II: 50 mg raz/dobę; tydzień III i IV: 100 mg/dobę (w dwóch dawkach podzielonych); zwykle stosoana dawka podtrzymująca: 200-400 mg/dobę (w dwóch dawkach podzielonych). W celu osiągnięcia dawki podtrzymującej, dawki można zwiększać o maks. 100 mg co 1-2 tyg., aż do uzyskania optymalnej odpowiedzi na leczenie. U niektórych pacjentów wymagane było zastosowanie dawki 700 mg/dobę w celu uzyskania żądanej odpowiedzi na leczenie. Leczenie skojarzone bez walproinianu i bez induktorów glukuronizacji lamotryginy: ten schemat dawkowania należy stosować w leczeniu skojarzonym z innymi produktami leczniczymi, które w znaczącym stopniu nie hamują ani nie indukują glukuronizacji lamotryginy. Tydzień I i II: 25 mg raz/dobę; tydzień III i IV: 50 mg raz/dobę; zwykle stosowana dawka podtrzymująca: 100-200 mg/dobę (raz/dobę lub w dwóch dawkach podzielonych). W celu osiągnięcia dawki podtrzymującej, dawki można zwiększać o maks. 50-100 mg co 1-2 tyg., aż do uzyskania optymalnej odpowiedzi na leczenie. Uwaga: u pacjentów przyjmujących produkty lecznicze o obecnie nieznanych interakcjach farmakokinetycznych z lamotryginą, zaleca się stosowanie schematu dawkowania jak w przypadku lamotryginy stosowanej jednocześnie z walproinianem. Dzieci i młodzież w wieku od 2 do 12 lat. Monoterapia w leczeniu typowych napadów nieświadomości: tydzień I i II - 0,3 mg/kg mc./dobę (raz/dobę lub w dwóch dawkach podzielonych); tydzień III i IV - 0,6 mg/kg mc./dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych); zwykle stosowana dawka podtrzymująca - 1-10 mg/kg mc./dobę, chociaż u niektórych pacjentów wymagane było zastosowanie większych dawek (do 15 mg/kg mc./dobę) w celu uzyskania pożądanej reakcji na leczenie (raz/dobę lub w dwóch dawkach podzielonych). Aby osiągnąć dawkę podtrzymującą można zwiększać dawki o maks. 0,6 mg/kg mc./dobę co 1-2 tyg., aż do uzyskania optymalnej reakcji na leczenie. Leczenie skojarzone z walproinianem (inhibitor glukuronizacji lamotryginy): ten schemat dawkowania należy stosować w leczeniu skojarzonym z walproinianem, bez względu na inne stosowane jednocześnie produkty lecznicze. Tydzień I i II: 0,15 mg/kg mc. raz/dobę; tydzień III i IV: 0,3 mg/kg mc. raz/dobę; zwykle stosowana dawka podtrzymująca: 1-5 mg/kg mc./dobę (raz/dobę lub w dwóch dawkach podzielonych). Aby osiągnąć dawkę podtrzymującą można zwiększać dawki o maks. 0,3 mg/kg mc. co 1-2 tyg., aż do uzyskania optymalnej reakcji na leczenie, z maks. dawką podtrzymującą 200 mg/dobę. Leczenie skojarzone bez walproinianu i z induktorami glukuronizacji lamotryginy: ten schemat dawkowania należy stosować w leczeniu skojarzonym bez walproinianu, ale z: fenytoiną, karbamazepiną, fenobarbitalem, prymidonem, ryfampicyną, lopinawirem/rytonawirem. Tydzień I i II: 0,6 mg/kg mc./dobę (w dwóch dawkach podzielonych); tydzień III i IV: 1,2 mg/kg mc./dobę (w dwóch dawkach podzielonych); zwykle stosowana dawka podtrzymująca: 5-15 mg/kg mc./dobę (raz/dobę lub w dwóch dawkach podzielonych). Aby osiągnąć dawkę podtrzymującą można zwiększać dawki o maks. 1,2 mg/kg mc. co 1-2 tyg., aż do uzyskania optymalnej reakcji na leczenie, z maks. dawką podtrzymującą 400 mg/dobę. Leczenie skojarzone bez walproinianu i bez induktorów glukuronizacji lamotryginy: ten schemat dawkowania należy zastosować w leczeniu skojarzonym z innymi produktami leczniczymi, które w znaczącym stopniu nie hamują ani nie indukują glukuronizacji lamotryginy. Tydzień I i II: 0,3 mg/kg mc./dobę (raz/dobę lub w dwóch dawkach podzielonych); tydzień III i IV: 0,6 mg/kg mc./dobę (raz/dobę lub w dwóch dawkach podzielonych); zwykle stosowana dawka podtrzymująca: 1-10 mg/kg mc./dobę (raz/dobę lub w dwóch dawkach podzielonych. Aby osiągnąć dawkę podtrzymującą można zwiększać dawki o maks. 0,6 mg/kg mc. co 1-2 tyg., aż do uzyskania optymalnej reakcji na leczenie, z maks. dawką podtrzymującą 200 mg/dobę. Uwaga: u pacjentów przyjmujących produkty lecznicze o obecnie nieznanych interakcjach farmakokinetycznych z lamotryginą, zaleca się stosowanie schematu dawkowania jak w przypadku lamotryginy stosowanej jednocześnie z walproinianem. W celu utrzymania dawki terapeutycznej, należy ważyć dziecko i w przypadku zmian masy ciała odpowiednio skorygować dawkę. Istnieje prawdopodobieństwo, że u dzieci w wieku 2-6 lat wymagane będzie zastosowanie dawki podtrzymującej z górnego zakresu zalecanych dawek. W momencie osiągnięcia kontroli napadów padaczkowych z zastosowaniem leczenia wspomagającego, jednocześnie stosowane leki przeciwpadaczkowe można odstawić i kontynuować leczenie produktem podawanym w monoterapii. Dzieci w wieku poniżej 2 lat: dane dotyczące skuteczności i bezpieczeństwa stosowania lamotryginy jako leczenia wspomagającego w napadach częściowych u dzieci w wieku od 1 m-ca do 2 lat są ograniczone. Nie ma danych dotyczących stosowania u dzieci poniżej 1 m-ca życia. Dlatego też produkt leczniczy nie jest zalecany do stosowania u dzieci w wieku poniżej 2 lat. Ogólne zalecenia dotyczące dawkowania produktu leczniczego u szczególnych grup pacjentów. Kobiety przyjmujące hormonalne produkty antykoncepcyjne: stosowanie połączenia etynyloestradiolu/lewonorgestrelu (30 µg/150 µg) powoduje około dwukrotne zwiększenie klirensu lamotryginy, prowadząc do zmniejszenia stężenia lamotryginy. Po zwiększeniu dawki konieczne może być zastosowanie większej dawki podtrzymującej lamotryginy (aż dwukrotnie) w celu uzyskania maks. odpowiedzi na leczenie. W tygodniu bez stosowania doustnego produktu antykoncepcyjnego można zaobserwować dwukrotny wzrost stężenia lamotryginy. Nie można wykluczyć wystąpienia działań niepożądanych zależnych od dawki. Z tego względu należy wziąć pod uwagę stosowanie antykoncepcji bez tygodnia przerwy, jako leczenie pierwszego rzutu (np.: hormonalne produkty antykoncepcyjne przyjmowane w sposób ciągły lub inne niż hormonalne metody antykoncepcji). Rozpoczynanie stosowania hormonalnych produktów antykoncepcyjnych u pacjentek przyjmujących już dawki podtrzymujące lamotryginy i NIEPRZYJMUJĄCYCH induktorów glukuronizacji lamotryginy: w większości przypadków trzeba zwiększyć nawet dwukrotnie dawkę podtrzymującą lamotryginy. Zaleca się, by od momentu rozpoczęcia stosowania hormonalnego produktu antykoncepcyjnego, dawkę lamotryginy zwiększać o 50-100 mg/dobę co tydzień, zgodnie z indywidualną odpowiedzią kliniczną na leczenie. Nie należy przekraczać tych dawek, chyba że odpowiedź kliniczna wskazuje na celowość stosowania większych dawek. Należy rozważyć pomiar stężenia lamotryginy w surowicy przed rozpoczęciem i po rozpoczęciu stosowania hormonalnych produktów antykoncepcyjnych, aby upewnić się, że utrzymane jest podstawowe stężenie lamotryginy. W razie konieczności dawkę należy dostosować. U kobiet stosujących antykoncepcję bez przerw (przez tydzień zażywających placebo), kontrolę stężenia lamotryginy w surowicy należy przeprowadzać w 3 tyg. terapii aktywnej, tj. od 15 do 21 dnia cyklu. Dlatego należy wziąć pod uwagę stosowanie antykoncepcji bez tyg. wolnego od pigułki, jako leczenie pierwszego rzutu (np.: hormonalne produkty antykoncepcyjne przyjmowane w sposób ciągły lub inne niż hormonalne metody antykoncepcji). Zaprzestanie stosowania hormonalnych produktów antykoncepcyjnych u pacjentek przyjmujących już dawki podtrzymujące lamotryginy i NIEPRZYJMUJĄCYCH induktorów glukuronizacji lamotryginy: w większości przypadków dawka podtrzymująca lamotryginy może wymagać zmniejszenia nawet o 50%. Zaleca się stopniowe zmniejszanie dobowej dawki lamotryginy o 50-100 mg na tydzień (w tempie nie przekraczającym 25% całkowitej dawki dobowej na tydzień) przez okres 3 tyg., chyba że odpowiedź kliniczna wskazuje inaczej. Należy rozważyć pomiar stężenia lamotryginy w surowicy przed i po zaprzestaniu stosowania hormonalnych produktów antykoncepcyjnych, aby upewnić się, że utrzymane jest podstawowe stężenie lamotryginy. U kobiet, które chcą przerwać stosowanie hormonalnego produktu antykoncepcyjnego obejmującego tydzień, w którym stosuje się tabl. bez substancji czynnej ("tydzień bez pigułki"), kontrolę stężenia lamotryginy w surowicy należy przeprowadzać w 3 tyg. terapii aktywnej, tj. od 15 do 21 dnia cyklu. W pierwszym tyg. po odstawieniu produktu antykoncepcyjnego nie należy pobierać próbki do oceny stężenia lamotryginy. Rozpoczęcie stosowania lamotryginy u pacjentek przyjmujących już hormonalne produkty antykoncepcyjne: zwiększając dawkę należy postępować zgodnie ze standardowymi zaleceniami opisanymi powyżej. Rozpoczynanie i zaprzestawanie stosowania hormonalnych produktów antykoncepcyjnych u pacjentek przyjmujących już podtrzymujące dawki lamotryginy i PRZYJMUJĄCYCH induktory glukuronizacji lamotryginy: dostosowanie do zalecanej dawki podtrzymującej lamotryginy nie jest konieczne. Pacjenci w podeszłym wieku (powyżej 65 lat): nie ma konieczności zmiany zalecanego schematu dawkowania. Farmakokinetyka lamotryginy w tej grupie wiekowej nie różni się znacząco od farmakokinetyki w populacji młodszych dorosłych pacjentów. Zaburzenie czynności nerek: należy zachować ostrożność podając produkt leczniczy pacjentom z niewydolnością nerek. U pacjentów w krańcowym stadium niewydolności nerek początkowe dawki lamotryginy powinny być uzależnione od rodzaju jednocześnie stosowanych produktów leczniczych; u pacjentów ze znaczącym zaburzeniem czynności nerek może być skuteczna zredukowana dawka podtrzymująca. Zaburzenie czynności wątroby: dawki początkowe, dawki w okresie zwiększania i dawki podtrzymujące zazwyczaj powinny być zmniejszone o około 50% u pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem czynności wątroby (stopień B wg klasyfikacji Child-Pugh) i o 75% w przypadku ciężkiego zaburzenia czynności wątroby (stopień C wg klasyfikacji Child-Pugh). Dawki w okresie zwiększania oraz dawki podtrzymujące powinny być dostosowane do odpowiedzi klinicznej na leczenie.

Uwagi: Tabletki należy połykać w całości, nie należy ich rozgryzać ani rozkruszać.

Przeciwwskazania: Nadwrażliwość na substancję czynną lub którąkolwiek z substancji pomocniczych.

Ostrzeżenia specjalne / Środki ostrożności: Istnieją doniesienia o reakcjach skórnych, na ogół w ciągu pierwszych ośmiu tygodni stosowania lamotryginy. Większość przypadków wysypki miała charakter łagodny i ustępowała samoistnie, choć donoszono również o przypadkach poważnej wysypki wymagającej hospitalizacji i przerwania leczenia lamotryginą. Reakcje te obejmowały objawy potencjalnie zagrażające życiu, w tym zespół Stevens-Johnsona oraz martwicę toksyczno-rozpływną naskórka. U dorosłych pacjentów zakwalifikowanych do badania z zastosowaniem obecnych schematów dawkowania lamotryginy częstość wysypki wynosiła około 1 na 500 pacjentów z padaczką. Około połowę sklasyfikowano jako zespół Stevens-Johnsona (1 na 1000). W badaniach klinicznych u pacjentów z zaburzeniami afektywnymi dwubiegunowymi częstość poważnej wysypki wynosi około 1 na 1000. Ryzyko ciężkiej wysypki u dzieci jest większe niż u dorosłych. Dostępne pochodzące z kilku badań sugerują, że częstość wysypki i związanej z tym konieczności hospitalizacji u dzieci chorych na padaczkę wynosi od 1 na 300 do 1 na 100 leczonych. Początkowy okres wysypki u dzieci może być mylony z infekcją. Lekarz powinien uwzględnić możliwość wystąpienia reakcji na leczenie lamotryginą u dzieci, u których pojawia się wysypka i gorączka w czasie pierwszych ośmiu tyg. leczenia. Ponadto, całkowite ryzyko wystąpienia wysypki wydaje się być ściśle związane ze stosowaniem: wysokich dawek początkowych lamotryginy oraz większych niż zalecane dawek lamotryginy w okresie zwiększania dawki; jednoczesnym stosowaniem walproinianu. Należy również zachować ostrożność lecząc pacjentów z uczuleniem lub wysypką po stosowaniu innych leków przeciwpadaczkowych w wywiadzie, ponieważ częstość przypadków wysypki, które nie były ciężkie, po leczeniu lamotryginą była około trzykrotnie wyższa u tych pacjentów w porównaniu z pacjentami bez powyższych objawów w wywiadzie. Wszyscy pacjenci (dorośli i dzieci), u których wystąpi wysypka powinni zostać niezwłocznie zbadani. Należy u nich również natychmiast odstawić produkt leczniczy, chyba że wysypka jest wyraźnie niezwiązana z leczeniem lamotryginą. Zaleca się, aby lamotryginy nie stosować ponownie u pacjentów, którzy przerwali leczenie z powodu wysypki związanej z wcześniejszym leczeniem lamotryginą, chyba że potencjalne korzyści wyraźnie przewyższają ryzyko. Istnieją również doniesienia o wysypce będącej jednym z elementów zespołu nadwrażliwości, który obejmuje wiele różnorodnych objawów układowych takich jak gorączka, limfadenopatia, obrzęk twarzy i zmiany w wynikach badań krwi i czynności wątroby. Zespół ten wykazuje szerokie spektrum nasilenia zmian klinicznych i w rzadkich przypadkach może prowadzić do rozsianego krzepnięcia śródnaczyniowego oraz niewydolności wielonarządowej. Należy zaznaczyć, że wczesne objawy nadwrażliwości (np.: gorączka, limfadenopatia) mogą występować bez wyraźnej wysypki. Jeśli pojawią się takie objawy przedmiotowe i podmiotowe, pacjenta należy natychmiast zbadać i jeżeli nie ustalono innej przyczyny, przerwać leczenie produktem leczniczym. U pacjentów, u których stosowano leki przeciwpadaczkowe w poszczególnych wskazaniach, odnotowano przypadki myśli i zachowań samobójczych. Meta-analiza randomizowanych, kontrolowanych placebo badań leków przeciwpadaczkowych również wskazuje na niewielkie zwiększenie ryzyka myśli i zachowań samobójczych. Nie jest znany mechanizm powstawania tego ryzyka, a dostępne dane nie wykluczają możliwości, że zwiększone ryzyko występuje także podczas stosowania lamotryginy. W związku z tym należy uważnie obserwować, czy u pacjenta nie występują oznaki myśli i zachowań samobójczych i w razie konieczności rozważyć zastosowanie odpowiedniego leczenia. Pacjentów (oraz ich opiekunów) należy poinformować, że w razie wystąpienia oznak myśli lub zachowań samobójczych należy poradzić się lekarza. Stosowanie połączenia etynyloestradiolu/lewonorgestrelu (30 µg/150 µg) powoduje około dwukrotne zwiększenie klirensu lamotryginy, prowadząc do zmniejszenia stężenia lamotryginy. Zmniejszenie stężenia lamotryginy wiązało się z utratą kontroli napadów padaczkowych. Po zwiększeniu dawki konieczne w większości przypadków może być zastosowanie większej dawki podtrzymującej lamotryginy (aż dwukrotnie) w celu uzyskania maksymalnej odpowiedzi na leczenie. Po zaprzestaniu stosowania hormonalnych produktów antykoncepcyjnych klirens lamotryginy może zmniejszyć się o połowę. Wzrost stężenia lamotryginy może wiązać się z występowaniem działań niepożądanych zależnych od dawki. Pacjentki należy w tym kierunku obserwować. U kobiet nieprzyjmujących induktora glukuronizacji lamotryginy i stosujących hormonalną antykoncepcję obejmującą tydzień, w którym stosuje się placebo, w trakcie tego tygodnia wystąpi stopniowy przejściowy wzrost stężenia lamotryginy. Tego typu zmianom stężenia lamotryginy mogą towarzyszyć działania niepożądane. Dlatego jako leczenie pierwszego rzutu należy rozważyć stosowanie antykoncepcji bez tygodnia bez tabletki (np.: produkty antykoncepcyjne przyjmowane w sposób ciągły lub inne niż hormonalne metody antykoncepcji). Nie badano interakcji między innymi doustnymi produktami antykoncepcyjnymi lub hormonalną terapią zastępczą i lamotryginą, chociaż mogą one podobnie wpływać na parametry farmakokinetyczne lamotryginy. Badania interakcji przeprowadzone u 16 zdrowych ochotniczek wykazały, że podczas jednoczesnego stosowania lamotryginy i hormonalnego produktu antykoncepcyjnego (produkt złożony zawierający etynyloestradiol i lewonorgestrel) występuje niewielkie zwiększenie klirensu lewonorgestrelu oraz zmiany stężenia FSH i LH w surowicy. Wpływ tych zmian na aktywność owulacyjną jajników jest nieznany. Jednak nie można wykluczyć zmniejszenia skuteczności antykoncepcyjnej u niektórych pacjentek stosujących produkty hormonalne jednocześnie z lamotryginą. Z tego powodu pacjentki należy poinformować o konieczności szybkiego zgłaszania zmian w cyklu miesięcznym, tj. krwawienia międzymiesiączkowego. Lamotrygina jest słabym inhibitorem reduktazy kwasu dihydrofoliowego, stąd w trakcie długotrwałej terapii istnieje możliwość zaburzenia metabolizmu folianów w organizmie. Jednak u ludzi lamotrygina stosowana długotrwale do 1 roku nie powodowała istotnych zmian stężenia hemoglobiny, średniej objętości czerwonych krwinek ani zmian stężenia folianów w surowicy i czerwonych krwinkach, ani stężenia folianów w czerwonych krwinkach podawana do 5 lat. W badaniach, w których pojedynczą dawkę leku podawano pacjentom w krańcowym stadium niewydolności nerek stężenie lamotryginy w osoczu nie uległo istotnej zmianie. Można jednak spodziewać się kumulacji metabolitu glukuronidowego i z tego powodu należy zachować ostrożność lecząc pacjentów z niewydolnością nerek. Pacjenci obecnie przyjmujący inne produkty lecznicze zawierające lamotryginę nie powinni stosować produktu bez porozumienia z lekarzem. Brak jest danych dotyczących wpływu lamotryginy na wzrost, dojrzewanie płciowe i poznawcze, rozwój emocjonalny i behawioralny dzieci. Nagłe odstawienie produktu leczniczego może spowodować nawrót napadów padaczkowych. Dawkę leku należy zmniejszać stopniowo przez okres dwóch tyg., chyba że względy bezpieczeństwa (np.: wysypka) wymagają nagłego odstawienia leku. Istnieją doniesienia w literaturze, że ciężkie napady padaczkowe ze stanem padaczkowym włącznie mogą prowadzić do rabdomiolizy, niewydolności wielonarządowej i rozsianego krzepnięcia śródnaczyniowego, czasami ze skutkiem śmiertelnym. Podobne przypadki obserwowano w związku ze stosowaniem lamotryginy. Może wystąpić klinicznie znaczące nasilenie częstości napadów padaczkowych zamiast poprawy. U pacjentów z więcej niż jednym typem napadów padaczkowych należy rozważyć korzyść wynikającą z kontroli jednego rodzaju napadów padaczkowych wobec ewentualnego pogorszenia innego rodzaju napadów padaczkowych. Kloniczne napady padaczkowe mogą nasilić się na skutek przyjmowania lamotryginy. Dane sugerują, że odpowiedź na leczenie w skojarzeniu z induktorami enzymów jest mniejsza niż na leczenie skojarzone z środkami przeciwpadaczkowymi niebędącymi induktorami enzymów. Przyczyna nie jest znana. U dzieci przyjmujących lamotryginę w leczeniu typowych napadów nieświadomości, lek może nie być skuteczny u wszystkich pacjentów. Z uwagi na fakt, iż odpowiedź kliniczna na leczenie wszystkimi lekami przeciwpadaczkowymi jest różna u różnych pacjentów, powinni oni skonsultować z lekarzem konkretne kwestie dotyczące prowadzenia pojazdów i padaczki. Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu. W dwóch badaniach przeprowadzonych z udziałem ochotników i dotyczących wpływu leku na precyzyjną koordynację wzrokowo-ruchową, ruchy gałek ocznych, zdolność zachowania równowagi ciała oraz subiektywny efekt sedatywny nie wykazano różnic w stosunku do placebo. W badaniach klinicznych z zastosowaniem lamotryginy obserwowano działania niepożądane natury neurologicznej, takie jak zawroty głowy i podwójne widzenie. Dlatego pacjenci powinni sprawdzić, jak na nich wpływa produkt leczniczy, zanim przystąpią do prowadzenia pojazdów lub obsługi maszyn.

Interakcje: Badania interakcji przeprowadzono jedynie u dorosłych pacjentów. UDP transferazy glukuronylowe zostały zidentyfikowane jako enzymy odpowiedzialne za metabolizm lamotryginy. Nie ma dowodów na to, że lamotrygina powoduje istotną klinicznie indukcję lub zahamowanie aktywności wątrobowych enzymów oksydacyjnych i istnieje małe prawdopodobieństwo interakcji między lamotryginą i produktami leczniczymi metabolizowanymi przez enzymy cytochromu P-450. Lamotrygina może indukować własny metabolizm, ale działanie to jest znikome i istnieje małe prawdopodobieństwo, by miało istotne działanie kliniczne. Produkty lecznicze znacząco hamujące glukuronizację lamotryginy: walproinian. Produkty leczniczy znacząco indukujące glukuronizację lamotryginy: fenytoina, karbamazepina, fenobarbiton, prymidon, ryfampicyna, lopinawir/rytonawir, skojarzenie etynyloestradiolu i lewonorgestrelu. Nie przeprowadzono badań dotyczących innych hormonalnych środków antykoncepcyjnych ani hormonalnej terapii zastępczej, chociaż mogą one w podobny sposób wpływać na parametry farmakokinetyczne lamotryginy. Produkty lecznicze, które znacząco nie hamują ani nie indukują glukuronizacji lamotryginy: okskarbamazepina, felbamat, gabapentyna, lewitracetam, pregabalina, topiramat, zonisamid, lit, buproprion, olanzapina. Walproinian sodu, który hamuje glukuronizację lamotryginy, zmniejsza metabolizm lamotryginy i zwiększa średni T0,5 lamotryginy prawie dwukrotnie. U pacjentów otrzymujących leczenie skojarzone z walproinianem należy stosować odpowiedni schemat leczenia. Niektóre leki przeciwpadaczkowe (w tym fenytoina, karbamazepina, fenobarbiton i prymidon), które indukują enzymy wątrobowe metabolizujące leki indukują glukuronizację lamotryginy oraz nasilają metabolizm lamotryginy. U pacjentów otrzymujących leczenie skojarzone z fenytoiną, karbamazepiną, fenobarbitonem lub prymidonem, należy zastosować odpowiedni schemat leczenia. Donoszono o objawach ze strony OUN, takich jak zawroty głowy, ataksja, podwójne widzenie, niewyraźne widzenie i nudności u pacjentów stosujących karbamazepinę, u których wcześniej rozpoczęto leczenie lamotryginą. Objawy te zwykle ustępują po zmniejszeniu dawki karbamazepiny. Podobne skutki obserwowano w trakcie leczenia lamotryginą i okskarbazepiną u zdrowych dorosłych ochotników, jednak nie badano zmniejszenia dawki. Istnieją doniesienia w literaturze o zmniejszeniu stężenia lamotryginy, gdy lamotryginę podawano w skojarzeniu z okskarbazepiną. Jednak w badaniu prospektywnym z udziałem zdrowych dorosłych ochotników przyjmujących dawki 200 mg lamotryginy i 1200 mg okskarbazepiny, okskarbazepina nie wywołała zmiany metabolizmu lamotryginy, a lamotrygina nie spowodowała zmiany metabolizmu okskarbazepiny. Dlatego u pacjentów otrzymujących leczenie skojarzone z okskarbazepiną, należy stosować schemat leczenia dla terapii wspomagającej lamotryginą bez walproinianu i bez induktorów glukuronizacji lamotryginy. W badaniu z udziałem zdrowych ochotników jednoczesne podawanie felbamatu (1200 mg 2x/dobę) z lamotryginą (100 mg 2x/dobę przez 10 dni) nie wystąpił klinicznie istotny wpływ na farmakokinetykę lamotryginy. W oparciu o analizę retrospektywną stężenia w osoczu u pacjentów, którzy otrzymywali lamotryginę zarówno z gabapentyną jak i bez gabapentyny, gabapentyna nie wydaje się zmieniać klirensu lamotryginy. Potencjalne interakcje między lewetiracetamem i lamotryginą oceniano, oznaczając stężenia w surowicy obu środków w trakcie badań klinicznych kontrolowanych placebo. Uzyskane dane wskazują, że lamotrygina nie wpływa na farmakokinetykę lewetiracetamu oraz że lewetiracetam nie wpływa na farmakokinetykę lamotryginy. Najniższe stężenia lamotryginy w osoczu w stanie stacjonarnym nie uległy zmianie pod wpływem jednoczesnego podawania pregabaliny (200 mg, 3x/dobę). Nie występują interakcje farmakokinetyczne między lamotryginą i pregabaliną. Topiramat nie spowodował zmiany stężenia lamotryginy w osoczu. Podawanie lamotryginy spowodowało 15% zwiększenie stężenia topiramatu. W badaniu z udziałem pacjentów z padaczką jednoczesne podawanie zonisamidu (200 do 400 mg/dobę) z lamotryginą (150 do 500 mg/dobę) przez 35 dni nie miało znaczącego wpływu na farmakokinetykę lamotryginy. Choć opisywano zmiany stężenia innych leków przeciwpadaczkowych w osoczu, kontrolowane badania nie wykazały dowodów na to, że lamotrygina wywiera wpływ na stężenie w osoczu stosowanych jednocześnie innych leków przeciwpadaczkowych. Wyniki badań in vitro wykazują, że lamotrygina nie wypiera innych leków przeciwpadaczkowych z miejsc wiązania z białkami. Farmakokinetyka litu po podawaniu 2 g bezwodnego glukonianu litu 2x/dobę przez 6 dni 20 zdrowym osobom nie uległa zmianie podczas jednoczesnego stosowania lamotryginy w dawce 100 mg/dobę. Wielokrotne podanie doustnych dawek bupropionu nie miało statystycznie znaczącego wpływu na farmakokinetykę pojedynczej dawki lamotryginy u 12 osób i tylko nieznacznie zwiększyła się wartość AUC glukuronianu lamotryginy. W badaniu przeprowadzonym u zdrowych dorosłych ochotników 15 mg olanzapiny spowodowało zmniejszenie wartości AUC i Cmax lamotryginy średnio o odpowiednio 24% i 20%. Na ogół nie oczekuje się, by takie wartości miały znaczenie kliniczne. Lamotrygina w dawce 200 mg nie miała wpływu na farmakokinetykę olanzapiny. U 14 zdrowych dorosłych ochotników wielokrotne dawki doustne lamotryginy wynoszące 400 mg/dobę nie miały klinicznie znaczącego wpływu na farmakokinetykę pojedynczej dawki rysperydonu wynoszącej 2 mg. Po jednoczesnym podawaniu rysperydonu (w dawce 2 mg) z lamotryginą, u 12 na 14 ochotników odnotowano ospałość w porównaniu z 1 na 20 ochotników, gdy rysperydon podawany był sam. Gdy podawano samą lamotryginę senność nie wystąpiła. Badania in vitro wykazały, że powstawanie głównego metabolitu lamotryginy, 2-N-glukuronianu, było w minimalnym stopniu hamowane przez jednoczesną inkubację z amitryptyliną, bupropionem, klonazepamem, haloperydolem lub lorazepamem. Badania te również sugerują, że prawdopodobieństwo hamowania metabolizmu lamotryginy przez klozapinę, fluoksetynę, fenelzynę, rysperydon, sertralinę lub trazodon jest niewielkie. Ponadto, badanie dotyczące metabolizmu bufuralolu z zastosowaniem preparatów mikrosomalnych sugerują, że lamotrygina nie zmniejsza klirensu produktów leczniczych metabolizowanych głównie przez CYP2D6. W badaniu z udziałem 16 ochotniczek stosowanie doustnej dwuskładnikowej pigułki antykoncepcyjnej zawierającej 30 µg etynyloestradiolu/150 µg lewonorgestrelu powodowało w przybliżeniu dwukrotne zwiększenie klirensu lamotryginy podawanej doustnie, prowadząc do zmniejszenia AUC i Cmax lamotryginy średnio o odpowiednio 52% i 39%. Stężenie lamotryginy w surowicy rosło podczas tygodnia, w którym stosowano placebo (np.: "tydzień bez tabletki") a stężenie lamotryginy przed podaniem kolejnej dawki, na końcu tyg., w którym stosowano placebo, było średnio około dwukrotnie większe niż podczas stosowania produktu zawierającego substancję czynną. Nie jest konieczne dostosowanie zalecanego schematu dawkowania w okresie zwiększania dawki lamotryginy tylko z powodu stosowania hormonalnych produktów antykoncepcyjnych, jednak w większości przypadków dawkę podtrzymującą lamotryginy trzeba będzie zwiększyć lub zmniejszyć rozpoczynając lub kończąc stosowanie środków antykoncepcyjnych. W badaniu z udziałem 16 ochotniczek jednoczesne stosowanie lamotryginy w dawce 300 mg nie miało wpływu na farmakokinetykę etynyloestradiolu, jednego z dwóch składników doustnej pigułki antykoncepcyjnej. Po podaniu doustnym obserwowano niewielkie zwiększenie klirensu drugiego składnika - lewonorgestrelu, powodujące zmniejszenie wartości AUC i Cmax lewonorgestrelu, przeciętnie o odpowiednio 19% i 12%. Przeprowadzony podczas badania pomiar stężenia hormonu folikulotropowego (FSH), hormonu luteinizującego (LH) i estradiolu w surowicy wskazywał na pewne zmniejszenie hamowania czynności hormonalnej jajników u niektórych kobiet, chociaż pomiar stężenia progesteronu w surowicy nie wykazał hormonalnych dowodów wystąpienia owulacji u którejkolwiek z 16 badanych kobiet. Wpływ niewielkiego zwiększenia klirensu lewonorgesrelu i zmian stężenia FSH i LH w surowicy na aktywność owulacyjną jajników jest nieznany. Nie badano wpływu innych dawek lamotryginy niż 300 mg/dobę ani nie prowadzono badań z innymi produktami zawierającymi żeńskie hormony płciowe. W badaniu z udziałem 10 ochotników płci męskiej, ryfampicyna spowodowała zwiększenie klirensu lamotryginy i zmniejszenie T0,5 lamotryginy z uwagi na indukcję enzymów wątrobowych odpowiedzialnych za glukuronizację. U pacjentów otrzymujących leczenie skojarzone ryfampicyną należy zastosować odpowiedni schemat leczenia. W badaniu z udziałem zdrowych ochotników lopinawir/rytonawir spowodowały około dwukrotne zmniejszenie stężenia lamotryginy, prawdopodobnie przez indukcję glukuronizacji. U pacjentów otrzymujących leczenie skojarzone lopinawirem/rytonawirem, należy zastosować odpowiedni schemat leczenia.

Ciąża i laktacja: Kobietom w wieku rozrodczym należy udzielić specjalistycznej porady. Należy ponownie rozważyć zasadność leczenia środkami przeciwpadaczkowymi, gdy pacjentka planuje zajść w ciążę. Należy unikać nagłego odstawienia leczenia przeciwpadaczkowego, ponieważ może to doprowadzić do napadów przełomowych, które mogą mieć poważne konsekwencje dla kobiety i płodu. U potomstwa matek otrzymujących leki przeciwpadaczkowe ryzyko wad wrodzonych wzrasta 2 do 3-krotnie w porównaniu do oczekiwanych 3% u ogólnej populacji. Najczęściej notowanymi wadami wrodzonymi jest rozszczep podniebienia, deformacje sercowo-naczyniowe oraz wady kanalików nerwowych. Leczenie więcej niż jednym lekiem przeciwpadaczkowym wiąże się z większym ryzykiem wad wrodzonych niż w przypadku monoterapii, dlatego ,gdy jest to możliwe, należy stosować monoterapię. Badania epidemiologiczne z udziałem łącznie około 2000 kobiet leczonych lamotryginą w monoterapii w okresie ciąży nie wykluczają zwiększonego ryzyka wad wrodzonych. Jeden wpis donosi o zwiększonej częstości rozszczepienia twarzy. Inne dane nie potwierdziły tej obserwacji. Badania na zwierzętach wykazały toksyczny wpływ na rozwój. Jeśli jednak leczenie produktem leczniczym w czasie ciąży jest uważane za konieczne, zaleca się stosowanie najmniejszej możliwej dawki terapeutycznej. Lamotrygina jest słabym inhibitorem reduktazy kwasu dihydrofoliowego, dlatego teoretycznie może doprowadzić do wzrostu ryzyka deformacji płodu ludzkiego wywołanego zmniejszeniem stężenia kwasu foliowego. Planując ciążę oraz we wczesnym okresie ciąży należy rozważyć przyjmowanie kwasu foliowego. Zmiany fizjologiczne zachodzące w czasie ciąży mogą wpływać na stężenie i/lub efekt terapeutyczny lamotryginy. Istnieją doniesienia o zmniejszeniu stężenia lamotryginy w osoczu w okresie ciąży z towarzyszącym potencjalnym ryzykiem utraty kontroli napadów padaczkowych. Po porodzie stężenie lamotryginy może nagle wzrosnąć, co wiąże się z ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych zależnych od dawki. Dlatego należy badać stężenia lamotryginy w surowicy przed ciążą, w trakcie oraz tuż po porodzie. W razie konieczności dawkę należy dostosować, aby utrzymać stężenie lamotryginy w surowicy na tym samym poziomie, jak przed ciążą, lub dostosować ją w oparciu o odpowiedź kliniczną na leczenie. Ponadto, po porodzie należy monitorować działania niepożądane zależne od dawki. Dane wskazują, że lamotrygina przenika do mleka matki. U niektórych niemowląt karmionych piersią lamotrygina osiągała w surowicy dziecka stężenie, przy którym można obserwować skutki farmakologiczne. Należy ocenić, czy oczekiwana korzyść z karmienia piersią przewyższa potencjalne ryzyko objawów niepożądanych u dziecka. Jeśli kobieta zdecyduje się karmić piersią w trakcie leczenia lamotryginą, dziecko należy obserwować w kierunku wystąpienia działań niepożądanych. Badania na zwierzętach nie ujawniły zaburzenia płodności związanego ze stosowaniem lamotryginy.

Działania niepożądane: Działania niepożądane podzielono na podstawie dostępnych danych do grupy objawów obserwowanych w leczeniu padaczki i objawów obserwowanych w leczeniu zaburzeń afektywnych dwubiegunowych. Oceniając ogólny profil bezpieczeństwa lamotryginy należy jednak brać pod uwagę obie grupy. Zaburzenia krwi i układu chłonnego: (bardzo rzadko) zmiany hematologiczne, w tym neutropenia, leukopenia, niedokrwistość, trombocytopenia, pancytopenia, anemia aplastyczna, agranulocytoza. Zmiany hematologiczne mogą wystąpić w przebiegu zespołu nadwrażliwości jak i niezależnie od niego. Zaburzenia układu immunologicznego: (bardzo rzadko) zespół nadwrażliwości (w tym objawy takie jak gorączka, limfadenopatia, obrzęk twarzy, nieprawidłowe wyniki badań krwi i czynności wątroby, rozsiane krzepnięcie śródnaczyniowe, niewydolność wielonarządowa). Wysypka należy też do objawów zespołu nadwrażliwości, razem z wieloma różnorodnymi objawami układowymi, w tym: gorączką, limfadenopatią, obrzękiem twarzy i zmianami wyników badań krwi i czynności wątroby. Zespół ten wykazuje różny stopień nasilenia zmian klinicznych i może, choć rzadko, prowadzić do rozsianego krzepnięcia śródnaczyniowego i niewydolności wielonarządowej. Należy podkreślić, że wczesnym objawom zespołu nadwrażliwości (np. gorączce, limfadenopatii) nie musi towarzyszyć wyraźna wysypka. Jeśli wystąpią takie objawy, pacjenta należy natychmiast zbadać i przerwać leczenie produktem leczniczym, jeżeli nie ustalono innej ich przyczyny. Zaburzenia psychiczne: (często) agresja, drażliwość; (bardzo rzadko) splątanie, omamy, tiki. Zaburzenia układu nerwowego - badaniach klinicznych w monoterapii: (bardzo często) ból głowy; (często) ospałość, zawroty głowy, drżenie, bezsenność; (niezbyt często) ataksja; (rzadko) oczopląs. Podczas innych doświadczeń klinicznych: (bardzo często) ospałość, ataksja, zawroty głowy, ból głowy; (często) oczopląs, drżenie, bezsenność; (bardzo rzadko) pobudzenie, chwiejny chód, zaburzenia ruchowe, nasilenie objawów choroby Parkinsona, objawy pozapiramidowe, choreoatetoza, zwiększenie częstości napadów padaczkowych. Niekiedy lamotrygina może nasilać objawy parkinsonizmu u pacjentów z wcześniej rozpoznaną chorobą Parkinsona, a w pojedynczych przypadkach może wywoływać objawy pozapiramidowe i choreoatetozę u pacjentów bez choroby podstawowej. Zaburzenia oka - w badaniach klinicznych w monoterapii: (niezbyt często) podwójne widzenie, niewyraźne widzenie. Podczas innych doświadczeń klinicznych: (bardzo rzadko) podwójne widzenie, niewyraźne widzenie; (rzadko) zapalenie spojówek. Zaburzenia żołądka i jelit - w badaniach klinicznych w monoterapii: (często) nudności, wymioty, biegunka. Podczas innych doświadczeń klinicznych: (bardzo często) nudności, wymioty; (często) biegunka. Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych: (bardzo rzadko) niewydolność wątroby, zburzenia czynności wątroby, zwiększenie wartości laboratoryjnych wskaźników czynności wątroby. Zaburzenia czynności wątroby zwykle związane są z reakcjami nadwrażliwości, ale w pojedynczych przypadkach występowały bez widocznych objawów nadwrażliwości. Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: (bardzo często) wysypka; (rzadko) zespół Stevens-Johnsona; (bardzo rzadko) martwica toksyczno-rozpływna naskórka. W badaniach klinicznych z zastosowaniem podwójnie ślepej próby przeprowadzonych u dorosłych pacjentów, wysypka wystąpiła u do 10% pacjentów przyjmujących lamotryginę i u 5% pacjentów przyjmujących placebo. Wysypka prowadziła do odstawienia leczenia lamotryginą u 2% pacjentów. Wysypka, zazwyczaj grudkowo-plamista, na ogół występuje w ciągu ośmiu tygodniu od rozpoczęcia leczenia i ustępuje po odstawieniu produktu leczniczego. Notowano ciężkie przypadki wysypki potencjalnie zagrażające życiu, w tym zespół Stevens-Johnsona oraz martwicę toksyczno-rozpływną naskórka (zespół Lyella). Chociaż u większości pacjentów objawy ustępują po odstawieniu leczenia lamotryginą, u niektórych pacjentów pozostają nieodwracalne blizny, odnotowano też rzadkie przypadki zgonów. Całkowite ryzyko wysypki wydaje się ściśle związane: ze stosowaniem dużych początkowych dawek lamotryginy i przekraczaniem zalecanych dawek lamotryginy podczas zwiększania dawki; z jednoczesnym stosowaniem walproinianu. Wysypka może być jednym z elementów zespołu nadwrażliwości, który obejmuje wiele różnorodnych objawów układowych. Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej: (bardzo rzadko) reakcje przypominające toczeń. Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania: (często) zmęczenie.

Przedawkowanie: Odnotowano przypadki ostrego przedawkowania po przyjęciu dawki 10 do 20 razy większej niż maks. dawka terapeutyczna. Po przedawkowaniu obserwowano objawy, w tym oczopląs, ataksję, zaburzenia świadomości i śpiączkę. W razie przedawkowania pacjenta należy hospitalizować i zastosować odpowiednie leczenie wspomagające. Jeżeli są takie wskazania, należy wprowadzić leczenie mające na celu zmniejszenie wchłaniania leku (węgiel aktywowany, środek przeczyszczający lub płukanie żołądka). Nie ma doświadczenia z zastosowaniem hemodializy, jako leczenia przedawkowania. U sześciorga ochotników z niewydolnością nerek 20% lamotryginy usunięto z organizmu w trakcie 4-h hemodializy.

Działanie: Wyniki badań farmakologicznych sugerują, że lamotrygina jest blokerem kanałów sodowych zależnych od różnicy potencjałów. Hamuje długotrwałe powtarzające się wyładowania neuronów oraz uwalnianie glutaminianu (aminokwasu odgrywającego podstawową rolę w mechanizmie powstawania drgawek padaczkowych), co przyczynia się do przeciwdrgawkowych własności lamotryginy. Mechanizmy, za pomocą których lamotrygina wywołuje działanie terapeutyczne w zaburzeniach dwubiegunowych, nie zostały ustalone. Prawdopodobnie ważne są tu interakcje z bramkowanymi potencjałem kanałami sodowymi.

Skład: 1 tabl. zawiera 25 mg, 50 mg lub 200 mg lamotryginy.


Przed użyciem leku zapoznaj się z oryginalną ulotką dołączoną do opakowania, która zawiera wskazania, przeciwwskazania, dane dotyczące działań niepożądanych i dawkowanie oraz informacje dotyczące stosowania produktu leczniczego, bądź skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą. Informacje prezentowane w serwisie zdrowastrona.pl nie mają charakteru konsultacyjnego i w żaden sposób nie mogą zastępować lub ograniczać kontaktów pomiędzy pacjentem a lekarzem.

Opisy leków mają charakter informacyjny. Nie oznaczają, że stosowanie opisanego leku jest bezpieczne, skuteczne i właściwe w Twoim przypadku. Informacje te nie mogą zastępować fachowej porady lekarza, farmaceuty lub innego specjalisty opieki zdrowotnej. Dlatego zawsze przed zastosowaniem leku skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą. W przypadku wątpliwości, niezrozumienia tekstu zwróć się o pomoc do lekarza lub farmaceuty.


Poleć znajomemu


zdrowiem alergie bez recepty leki objawy tanie_leki badania przypominanie o dawce leku choroby edukacja zdrowotna objawy edukacja zdrowotna leczenie leki antykoncepcja objawy pacjenci lekseek rak lekami astma postać nowotwory przypominanie o dawce leku tabletki spis leków baza_lekow zdrowie informator nowotwory edukacja_zdrowotna
leczeniezdrowiechorobytanie lekibaza lekowPamietaj o zdrowiualergiereceptariuszpamietaj o zdrowiubaza lekow