licznik

zdrowiem alergie bez recepty leki objawy tanie_leki badania przypominanie o dawce leku choroby edukacja zdrowotna objawy edukacja zdrowotna leczenie leki antykoncepcja objawy pacjenci lekseek rak lekami astma postać nowotwory przypominanie o dawce leku tabletki spis leków baza_lekow zdrowie informator nowotwory edukacja_zdrowotna


licznik


licznik

Leki i suplementy zdrowotne

Leki dostępne na receptę, w tym:
   leki pełnopłatne
   leki refundowane przez MZ 
Produkty i leki dostępne bez recepty
Nazwa leku
Substancja czynna
Szukaj w opisach
 
Choroby i dolegliwości
Nazwa firmy

Leki i suplementy zdrowotne

Lecalpin


Klasyfikacja terapeutyczna:
C08CA13 - Lecarnidipina


Nazwa Międzynarodowa:
Lercanidipine
Firma:
Actavis
Nr świadectwa rejestracji:
16619, 16620
Ulotki dla pacjenta

Dodaj ulotkę



Nazwa handlowa Postać Dawka Opak. Status Cena
Lecalpin tabl. powl. 10 mg 28 szt. Rx 16,83
Zamów przypominanie o dawce Jestem lekarzem
Lecalpin tabl. powl. 20 mg 28 szt. Rx 21,20
Zamów przypominanie o dawce Jestem lekarzem


Wskazania: Produkt leczniczy jest wskazany w leczeniu łagodnego do umiarkowanego nadciśnienia tętniczego samoistnego.

Dawkowanie: Zalecana dawka wynosi 10 mg raz/dobę, co najmniej 15 min. przed posiłkiem; dawka może zostać zwiększona do 20 mg, w zależności od indywidualnej reakcji pacjenta na leczenie. Dawkę należy zwiększać stopniowo, ponieważ zanim wystąpi maks. działanie przeciwnadciśniowe może minąć ok. 2 tyg. W niektórych przypadkach, jeśli podczas stosowania 1 preparatu przeciwnadciśnieniowego ciśnienie nie jest wystarczająco kontrolowane, można uzyskać korzyść dodając lęrkanidypinę do leczenia b-adrenolityka mi, lekami moczopędnymi (hydrochlorotiazyd) lub inhibitorem ACE. Ponieważ krzywa reakcji w zależności od dawki jest rosnąca osiągając stałą w zakresie dawek 20-30 mg, jest mało prawdopodobne, że skuteczność będzie większa podczas stosowania większych dawek; może zwiększyć się natomiast ryzyko wystąpienia działań niepożądanych. Chociaż dane z badań farmakokinetycznych i klinicznych sugerują, że nie ma potrzeby dostosowania dawki dobowej, należy zachować specjalną ostrożność, kiedy rozpoczyna się leczenie u pacjentów w podeszłym wieku. Z powodu braku doświadczeń klinicznych, nie zaleca się stosowania lerkanidypiny u dzieci i młodzieży <18 lat. Zaleca się zachowanie specjalnej ostrożności podczas stosowania u pacjentów z łagodnymi do średnio nasilonych zaburzeniami czynności nerek lub wątroby. Chociaż zwykle zalecany schemat dawkowania może być tolerowany przez te podgrupy pacjentów, to zwiększenie dawki do 20 mg musi przebiegać z ostrożnością. Działanie przeciwnadciśnieniowe może być zwiększone u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i należy w tym przypadku rozważyć dostosowanie dawki. Lerkanidypina nie jest zalecana do stosowania u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby lub ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min).

Uwagi: Podanie doustne. Tabl. należy przyjmować z niewielką ilością wody, co najmniej 15 min. przed posiłkiem.

Przeciwwskazania: Nadwrażliwość na substancję czynną (lerkanidypinę), którąkolwiek dihydropirydynę lub którąkolwiek substancję pomocniczą; zwężenie drogi odpływu lewej komory serca; nieleczona zastoinowa niewydolność serca; niestabilna dusznica bolesna; 1. m-c po przebytym zawale serca; ciężkie zaburzenia czynności nerek lub wątroby; jednoczesne stosowanie: silnych inhibitorów CYP3A4; cyklosporyny; soku grejpfrutowego. okres ciąży lub karmienia piersią; u kobiet w okresie rozrodczym jeśli nie jest stosowana skuteczna antykoncepcja.

Ostrzeżenia specjalne / Środki ostrożności: Specjalna ostrożność jest zalecana, podczas stosowania lerkanidypiny u pacjentów z zespołem chorego węzła zatokowego (bez stymulatora serca). Chociaż hemodynamicznie kontrolowane badania nie wykazały zaburzeń czynności lewej komory serca, zaleca się ostrożność także u pacjentów z zaburzeniami czynności lewej komory serca. Sugeruje się, że niektóre krótko działające dihydropirydyny mogą wpływać na zwiększenie ryzyka sercowo-naczyniowego u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca. Pomimo tego, że lerkanidypina jest lekiem długo działającym, u tych pacjentów zalecana jest ostrożność. Rzadko niektóre dihydropirydyny mogą prowadzić do bólu w okolicy przedsercowej lub dusznicy bolesnej. Bardzo rzadko pacjenci z uprzednio istniejącą dusznicą bolesną mogą odczuwać zwiększoną częstość, czas trwania i ciężkość tych ataków. W pojedynczych przypadkach może być obserwowany zawal mięśnia sercowego. Zaleca się zachowanie specjalnej ostrożności podczas stosowania u pacjentów z łagodnymi do średnio nasilonych zaburzeniami czynności nerek lub wątroby. Chociaż zwykle zalecany schemat dawkowania może być tolerowany przez te podgrupy pacjentów, to zwiększenie dawki do 20 mg musi przebiegać z ostrożnością. Działanie przeciwnadciśnieniowe może być zwiększone u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i należy w tym przypadku rozważyć dostosowanie dawki. Lerkanidypina nie jest zalecana do stosowania u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby lub ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min). Należy unikać spożywania alkoholu, ponieważ może on nasilać działanie leków przeciwnadciśnieniowych, polegające na rozszerzeniu naczyń krwionośnych. Induktory CYP3A4, takie jak leki przeciwdrgawkowe (np. fenytoina, karbamazepina) i ryfampicyną mogą zmniejszać stężenie lerkanidypiny w osoczu i dlatego skuteczność lerkanidypiny może być mniejsza niż oczekiwana. Lek ten zawiera laktozę jednowodną i dlatego nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy (typu Lapp) lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy. Lerkanidypina nie wpływa lub w nieznacznie wpływa na zdolność do prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych. Jednakże wskazana jest ostrożność ponieważ mogą wystąpić zawroty głowy, osłabienie, zmęczenie i rzadziej senność.

Interakcje: Wiadomo, że lerkanidypina jest metabolizowana przez enzym CYP3A4 i dlatego stosowane jednocześnie inhibitory i induktory CYP3A4 mogą wpływać na metabolizm i eliminację lerkanidypiny. Należy unikać jednoczesnego stosowania lerkanidypiny z inhibitorami CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, ritonawir, erytromycyna, troleandromycyna). Badania nad interakcjami z silnym inhibitorem CYP3A4, ketokonazolem, pokazują znaczne zwiększenie stężenia lerkanidypiny w osoczu (15-krotne zwiększenie AUC i 8-krotne zwiększenie Cmax dla eutomeru S-lerkanidypiny). Po jednoczesnym podaniu lerkanidypiny i cyklosporyny obserwowano zwiększone stężenie obu leków w osoczu. Badania na młodych, zdrowych ochotnikach pokazały, że kiedy cyklosporyna była podawana po 3 h od przyjęcia lerkanidypiny, stężenie lerkanidypiny w osoczu nie zmieniło się, podczas gdy AUC cyklosporyny zwiększyło się o 27%. Jednakże jednoczesne stosowanie lerkanidypiny z cyklosporyna powodowało 3-krotne zwiększenie stężenia lerkanidypiny w osoczu i 21% zwiększenie AUC cyklosporyny. Cyklosporyna i lerkanidypina nie powinny być stosowane jednocześnie. Lerkanidypina jest wrażliwa na hamowanie metabolizmu przez sok grejpfrutowy co w konsekwencji powoduje zwiększenie ogólnoustrojowej biodostępności i zmniejszenie działania przeciwnadciśniowego. Lerkanidypina nie powinna być jednocześnie przyjmowana z sokiem grejpfrutowym. Podczas jednoczesnego stosowania lerkanidypiny w dawce 20 mg z midazolamem, podawanym doustnie ochotnikom w podeszłym wieku, zwiększało się wchłanianie lerkanidypiny (o ok. 40%) i zmniejszał się stopień wchłaniania (tmax opóźnił się z 1,75 to 3 h). Stężenia midazolamu nie uległy zmiany. Jednoczesne stosowanie lerkanidypiny z induktorami CYP3A4, takimi jak leki przeciwdrgawkowe (np. fenytoina, karbamazepina), ryfampicyną powinno być poddane szczególnej obserwacji, ponieważ działanie przeciwnadciśnieniowe może być zmniejszone i należy częściej niż zwykle monitorować ciśnienie tętnicze krwi. Jednoczesne podawanie 20 mg lerkanidypiny u pacjentów przewlekle leczonych b-metylodigoksyną nie dowiodło interakcji farmakokinetycznych. Zdrowi ochotnicy, którym podawano digoksynę i lerkanidypinę w dawce 20 mg wykazywali mocno zaznaczone zwiększenie Cmax, przeciętnie o 33% w digoksynie, podczas gdy AUC i klirens nerkowy nie zmieniały się znacząco. Pacjentów leczonych jednocześnie digoksyną należy ściśle obserwować w warunkach klinicznych pod kątem objawów toksyczności digoksyny. Jednoczesne stosowanie cymetydyny w dawce dobowej 800 mg nie powodowało istotnych zmian w stężeniach lerkanidypiny, ale przy większych dawkach wymagana jest ostrożność, ponieważ biodostępność i działanie obniżające ciśnienie lerkanidypiny może być zwiększone. Badania nad interakcjami z fluoksetyną (inhibitor CYP2D6 i CYP3A4), przeprowadzone na ochotnikach w wieku 65 ± 7 lat, nie pokazały istotnych klinicznie zmian w farmakokinetyce lerkanidypiny. Jednoczesne stosowanie 20 mg lerkanidypiny z warfaryną u zdrowych ochotników nie powodowało zaburzeń farmakokinetyki warfaryny. Należy zachować ostrożność, kiedy lerkanidypina jest jednocześnie stosowana z innymi substratami CYP3A4, takimi jak terfenadyna, astemizol, lekami przeciw arytmicznymi grupy III, tj. amiodaron, chinidyna. Należy unikać spożywania alkoholu, ponieważ może on potęgować działanie wazodylatacyjne leków przeciwnadciśnieniowych. Podczas jednoczesnego stosowania lerkanidypiny z metoprololem, b-blokerem eliminowanym głównie przez wątrobę, biodostępność metoprololu nie zmieniła się podczas gdy lerkanidypiny zmniejszyła się o 50%. Działanie to może być spowodowane zmniejszeniem przepływu krwi w wątrobie wywołanym przez b-blokery i dlatego też może wystąpić w przypadku innych leków z tej grupy. Dlatego też lerkanidypina może być bezpiecznie stosowana z beta-adrenolitykami, blokerami, ale dawkowanie leków może wymagać dostosowania. Podczas wielokrotnego, jednoczesnego stosowania lerkanidypiny w dawce 20 mg z symwastatyną w dawce 40 mg, AUC lerkanidypiny nie zmieniało się istotnie, podczas gdy AUC symwastatyny zwiększało się o 56%, a jej aktywnego metabolitu b-hydroksykwasu o 28%. Nie jest prawdopodobne, żeby takie zmiany miały znaczenie kliniczne. Nie oczekuje się interakcji, podczas stosowania lerkanidypiny rano a symwastatyny wieczorem, tak jak jest to wskazane w przypadku obu leków. Lerkanidypina może być bezpiecznie stosowana jednocześnie z lekami moczopędnymi i inhibitorami ACE.

Ciąża i laktacja: Brak jest wystarczających danych dotyczących stosowania lerkanidypiny u kobiet w ciąży. Dane niekliniczne nie dostarczają dowodów na działanie teratogenne u szczurów i królików oraz zaburzenie zdolności do reprodukcji u szczurów. Ponieważ inne związki dihydropirydyny wykazywały działanie teratogenne u zwierząt, lerkanidypiny nie należy stosować podczas ciąży lub podawać kobietom planującym ciążę chyba, że jest stosowana skuteczna antykoncepcja. Ponieważ lerkanidypina wykazuje wysoką lipofilność, należy spodziewać się przenikania leku do mleka matek karmiących. Dlatego też, nie należy podawać lerkanidypiny matkom karmiącym.

Działania niepożądane: Badania diagnostyczne: (bardzo rzadko) odwracalne zwiększenie aktywności transaminaz wątrobowych. Zaburzenia serca: (niezbyt często) tachykardia, palpitacje, obrzęki obwodowe; (rzadko) dusznica bolesna; (bardzo rzadko) ból w klatce piersiowej, zawał serca, hipotensja. Niektóre dihydropirydyny mogły rzadko powodować bóle okolicy przedsercowej lub dusznicę bolesną. Bardzo rzadko pacjenci z uprzednio istniejącą dusznicą bolesną mogą odczuwać zwiększoną częstość, wydłużony czas trwania i zwiększoną ciężkość tych ataków. Zaburzenia układu nerwowego: (niezbyt często) ból głowy, zawroty głowy. Zaburzenia żołądka i jelit: (rzadko) nudności, niestrawność, biegunka, ból brzucha, wymioty; (bardzo rzadko) przerost dziąseł. Zaburzenia nerek i dróg moczowych: (rzadko) wielomocz; (bardzo rzadko) częste oddawanie moczu. Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: (rzadko) wysypka. Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej: (rzadko) bóle mięśni. Zaburzenia naczyniowe: (niezbyt często) zaczerwienienie. Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania: (rzadko) astenia, zmęczenie. Zaburzenia układu immunologicznego: (bardzo rzadko) nadwrażliwość. Zaburzenia psychiczne: (rzadko) senność. Lerkandypina nie wykazuje niekorzystnego wpływu na stężenie glukozy lub stężenie lipidów w surowicy krwi.

Przedawkowanie: W badaniach po wprowadzeniu produktu do obrotu, odnotowano 3 przypadki przedawkowania (odpowiednio 150 mg, 280 mg i 800 mg lerkanidypiny, połknięte w wyniku próby samobójczej). 150 mg + nieokreślona ilość alkoholu: senność; postępowanie - płukanie żołądka, węgiel aktywny (powrót do zdrowia). 280 mg + 5.6 mg moksonidyn: wstrząs kardiogenny, rozległy zawał serca, łagodna niewydolność nerek; postępowanie - wysokie dawki katecholamin, furosemid, naparstnica, pozajelitowe ekspandery (powrót do zdrowia). 800 mg: wymioty, niedociśnienie; postępowanie - węgiel aktywny, środek przeczyszczający, dopamina podawana dożylnie (powrót do zdrowia). Przedawkowanie może powodować nadmierną wazodylatację naczyń obwodowych ze znaczną hipotensją i odruchowym przyspieszeniem częstości akcji serca, W przypadku ciężkiego niedociśnienia, bradykardii i utraty przytomności, należy podtrzymywać czynność serca i naczyń, z podaniem dożylnym atropiny przy bradykardii. Biorąc pod uwagę przedłużone działanie farmakologiczne lerkanidypiny istotne jest aby przez co najmniej 24 h monitorować stan serca i naczyń pacjenta, który przedawkował lek. Brak informacji na temat skuteczności dializy. Ponieważ lek jest wysoce lipofilny, jest bardzo prawdopodobne, że stężenia w osoczu nie są podstawą oceny dla czasu trwania ryzyka i dlatego dializa może okazać się nieskuteczna.

Działanie: Lerkanidypina jest antagonistą wapnia z grupy dihydropirydynowej i hamuje transmembranowy napływ jonów wapnia do komórek mięśnia sercowego oraz komórek mięśni gładkich. Mechanizm działania przeciwnadciśnieniowgo polega na bezpośrednim działaniu rozkurczającym na komórki mięśni gładkich naczyń krwionośnych tym samym obniżając całkowity opór obwodowy. Lerkanidypina ma przedłużone działanie przeciwnadciśnieniowe, pomimo jej krótkiego farmakokinetycznego czasu półtrwania w osoczu co jest spowodowane wysokim wskaźnikiem fragmentacji komórkowej i jest ona pozbawiona ujemnego działania inotropowego z powodu wysokiej selektywności naczyniowej.

Skład: 1 tabl. powl. zawiera 10 mg lub 20 mg lerkanidypiny chlorowodorku, co odpowiada 9,4 mg lub 18,8 mg lerkanidypiny.


Przed użyciem leku zapoznaj się z oryginalną ulotką dołączoną do opakowania, która zawiera wskazania, przeciwwskazania, dane dotyczące działań niepożądanych i dawkowanie oraz informacje dotyczące stosowania produktu leczniczego, bądź skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą. Informacje prezentowane w serwisie zdrowastrona.pl nie mają charakteru konsultacyjnego i w żaden sposób nie mogą zastępować lub ograniczać kontaktów pomiędzy pacjentem a lekarzem.

Opisy leków mają charakter informacyjny. Nie oznaczają, że stosowanie opisanego leku jest bezpieczne, skuteczne i właściwe w Twoim przypadku. Informacje te nie mogą zastępować fachowej porady lekarza, farmaceuty lub innego specjalisty opieki zdrowotnej. Dlatego zawsze przed zastosowaniem leku skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą. W przypadku wątpliwości, niezrozumienia tekstu zwróć się o pomoc do lekarza lub farmaceuty.


Poleć znajomemu


zdrowiem alergie bez recepty leki objawy tanie_leki badania przypominanie o dawce leku choroby edukacja zdrowotna objawy edukacja zdrowotna leczenie leki antykoncepcja objawy pacjenci lekseek rak lekami astma postać nowotwory przypominanie o dawce leku tabletki spis leków baza_lekow zdrowie informator nowotwory edukacja_zdrowotna
leczeniezdrowiechorobytanie lekibaza lekowPamietaj o zdrowiualergiereceptariuszpamietaj o zdrowiubaza lekow