jest wrażliwe na dźwięki, czyli drgania cząsteczek powietrza

odbiera dźwięki o częstotliwości 16-22000 Hz (drgań/sek.), o natężeniu 0-120 dB (decybeli)

to pomieszczenie dla receptorów zmysłów słuchu i równowagi

odbiera bodźce dźwiękowe, a jednocześnie odczuwa zmiany położenia ciała w stosunku do otoczenia.

ucho zewnętrzne – małżowina uszna + przewód słuchowy zewnętrzny dochodzący do błony bębenkowej. Błona bębenkowa oddziela ucho zewnętrzne od ucha środkowego. Małżowina zbudowana jest z owalnej, pofałdowanej chrząstki pokrytej skórą. Przewód słuchowy od środka pokrywa skóra będąca przedłużeniem skóry małżowiny, a druga jego część jest złożona z tkanki błoniasto-chrzęstnej. Dwie części przewodu słuchowego układają się do siebie pod pewnym kontem, tworząc wygięcie w kształcie litery S. Skóra części błoniasto-chrzęstnej zawiera mieszki włosowe i gruczoły woskowinowe. Wydzielina tych gruczołów (woskowina) gromadzi się w świetle przewodu słuchowego.

ucho środkowe – jama bębenkowa + trąbka słuchowa + jamy boczne
Jama bębenkowa – nieregularna przestrzeń w kości skroniowej, ograniczona sześcioma ścianami; wbudowany jest w nią łańcuch trzech kosteczek słuchowych: młoteczek, strzemiączko i kowadełko. Są one odpowiedzialne za przenoszenie drgań błony bębenkowej ucha na płyny ucha wewnętrznego. Błona bębenkowa – jest prawie okrągła, o kształcie płaskiego stożka. Trąbka słuchowa (Eustachiusza) – przewód o długości max. do 4 cm; łączy ucho środkowe z częścią nosową gardła. Część kostna trąbki jest zawsze otwarta, a część chrzęstna otwiera się i zamyka podczas połykania i ziewania.  

ucho wewnętrzne – tzw. błędnik (narząd równowagi) + nerw statyczno-słuchowy.