Farmakologia - jest to nauka o lekach i ich działaniu na organizm; nazwa pochodzi od słów greckich "pharmakon" - lek, trucizna i "logos" - nauka.; lekiem nazywamy środek leczniczy, któremu nadano odpowiednią postać i który stosuje się w zapobieganiu, rozpoznawaniu bądź leczeniu chorób ludzi i zwierząt.; zadaniem farmakologii jest m.in. poszukiwanie nowych leków, poznanie działania i mechanizmu działania leków, ustalenie wskazań leczniczych, przeciwwskazań oraz racjonalnego dawkowania leków, ich toksyczności i działań niepożądanych; farmakologia dzieli się na kilka działów: farmakodynamikę, farmakokinetykę i farmakoterapię.

Farmakodynamika - jest to nauka o zmianach czynności organizmu pod wpływem leku i mechanizmie działania leków.

Farmakokinetyka - jest to nauka o losach leku w organizmie, czyli o zmianach stężenia leku we krwi i tkankach, przenikaniu do tkanek, metabolizmie i wydalaniu leku.

Farmakoterapia - jest nauką o zastosowaniu leczniczym leków.

Lek – surowiec farmaceutyczny/substancja lecznicza albo ich mieszanina w postaci nadającej się do bezpośredniego użycia w leczeniu; w skład każdego leku wchodzą: substancja czynna oraz substancje pomocnicze; każdy lek występuje jednocześnie pod trzema nazwami: chemiczną, międzynarodową i handlową; firmy farmaceutyczne nadają produkowanym przez siebie lekom nazwy handlowe zastrzeżone patentem (dlatego też są dostępne na rynku preparaty zawierające tę samą substancję czynną, ale - w zależności od wytwórcy - o różnych nazwach handlowych); bardzo ważne jest, aby wszelkie wątpliwości przy stosowaniu tego samego leku, produkowanego przez różne firmy farmaceutyczne, każdorazowo rozstrzygał lekarz lub farmaceuta.

Recepta – dokument lekarsko-prawny; zawiera zlecenie lekarza do wydania lub sporządzenia określonego leku oraz zalecenia dawkowania.

Surowiec farmaceutyczny – surowiec pochodzenia roślinnego, zwierzęcego lub mineralnego, który zawiera substancje lecznicze i jest stosowany do wytwarzania leku.

Substancja czynna (lecznicza) – związek chemiczny otrzymany z surowca farmaceutycznego, oddziałujący leczniczo na organizm, używany do produkcji leków; jego właściwości i stopień czystości substancji leczniczej określa farmakopea lub normy przemysłowe; substancja czynna stanowi często małą część leku (tak jest np. w przypadku tabletek lub drażetek, gdzie procentową większość składu leku mogą stanowić substancje pomocnicze); taka sama zawartość substancji czynnej w dwóch postaciach leku, ze względu na różne substancje pomocnicze, nie musi oznaczać ich identycznego działania (może też być i tak, że w dwóch postaciach leku ilość substancji czynnej nie jest jednakowa, co powoduje różne ich działanie).

Substancja pomocnicza – związek naturalny lub chemiczny, który nie ma działania farmakologicznego, ale służy do wytwarzania konkretnej postaci leku; decyduje o wchłanianiu leku, długości jego działania, chroni go przed światłem, powietrzem lub też spełnia inne, dodatkowe funkcje.

Placebo – nieaktywna farmakologicznie substancja; używana najczęściej w kontrolowanych badaniach klinicznych do porównania z aktywnymi produktami leczniczymi.

NAZWY LEKÓW:

Nazwa chemiczna - pochodzi od wzoru substancji, z której składa się lek; jest mało przydatna w codziennym życiu, gdyż często jest bardzo długa, a przez to trudna do zapamiętania.

Nazwa międzynarodowa - powszechnie przyjęta na świecie, zwykle łacińska lub angielska nazwa substancji czynnej; każdy producent zobowiązany jest do umieszczenia jej na opakowaniu (często drobnymi literami pod nazwą handlową).

Nazwa handlowa - nadawana przez producenta leku; zasady jej tworzenia regulują przepisy Prawa Farmaceutycznego; chroniona patentem (oznajmia to znaczek "®" umieszczony na końcu nazwy); nazwa handlowa leku może być czasami identyczna z jego nazwą międzynarodową, ale w takim przypadku drugi człon nazwy stanowi nazwa firmy.